Leonberger – łagodny olbrzym o lwim wyglądzie

Jeśli marzysz o czworonożnym przyjacielu, który łączy imponujący wygląd z niezwykłą łagodnością, leonberger może okazać się rasą idealną dla Ciebie. Ten muskularny pies o bujnej, lwiej grzywie i spokojnym charakterze od ponad 180 lat podbija serca miłośników dużych ras na całym świecie. Poznaj wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim zdecydujesz się na tego wyjątkowego towarzysza.

Najważniejsze informacje (Kluczowe wnioski)

Leonberger to przedstawiciel molosów typu górskiego – duży, silny, ale jednocześnie niezwykle zrównoważony pies rodzinny i stróżujący. Rasa ta wymaga bliskiego kontaktu z ludźmi i absolutnie nie nadaje się do życia w izolacji.

• Rozmiar: samce osiągają 72–80 cm wysokości i 48–75 kg wagi, samice 65–75 cm i 41–59 kg
• Długość życia: średnio 8–9 lat przy odpowiedniej opiece
• Charakter: spokojny, pewny siebie, silnie przywiązany do rodziny, cierpliwy z dziećmi
• Pielęgnacja: wymaga regularnego szczotkowania gęstej, dwuwarstwowej sierści (2–3 razy w tygodniu, w okresie linienia codziennie)
• Zdrowie: predyspozycje do dysplazji stawów, chorób serca i skrętu żołądka – konieczny zakup ze sprawdzonej hodowli badającej rodziców

Dla kogo? Rodziny z domem i ogrodem, osoby spokojne, ale konsekwentne, mające czas na spacery i pielęgnację.

Dla kogo nie? Osoby pracujące długie godziny poza domem, mieszkające w małych mieszkaniach bez możliwości zapewnienia regularnej aktywności fizycznej.

Opis rasy leonberger – podstawowe dane

Rasa psa leonberger to jeden z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli psów olbrzymich ras. Łączy w sobie majestatyczny wygląd, przypominający lwa z miejskiego herbu niemieckiego miasta Leonberg, z łagodnym usposobieniem idealnego psa rodzinnego.

Cecha	Szczegóły
Kraj pochodzenia	Niemcy (miasto Leonberg, Badenia-Wirtembergia)
Klasyfikacja FCI	Grupa 2, Sekcja 2.2 – molosy typu górskiego, bez prób pracy
Wysokość samców	72–80 cm w kłębie
Wysokość samic	65–75 cm w kłębie
Waga samców	48–75 kg
Waga samic	41–59 kg
Długość życia	8–9 lat (niektóre osobniki do 11–13 lat)
Przeznaczenie rasy:

• Pies rodzinny i towarzysz życia
• Stróż posesji o odstraszającym wyglądzie
• Historycznie: pies pociągowy i użytkowy
• Współcześnie: psy terapeutyczne i ratownicze

Charakterystyka szaty:

• Długa, dwuwarstwowa sierść z obfitym podszerstkiem
• Kolory: lwi żółty, rudy, rudobrązowy, piaskowy, kremowy
• Obowiązkowa czarna maska na pysku
• Dopuszczalne czarne końcówki włosów na całym ciele

Leonberger to rasa wymagająca świadomego podejścia do profilaktyki zdrowotnej. Typowe problemy dużych psów – dysplazje stawów, problemy kardiologiczne czy ryzyko skrętu żołądka – dotyczą również tej rasy.

Historia i pochodzenie leonbergera

Historia rasy leonberger sięga pierwszej połowy XIX wieku i jest ściśle związana z ambicjami pewnego niemieckiego przedsiębiorcy. Ta fascynująca opowieść pokazuje, jak wizja jednego człowieka może stworzyć rasę, która przetrwa niemal dwa stulecia.

• Twórca rasy: Heinrich Essig (1808–1889), radny miejski, przedsiębiorca i hodowca z małego miasteczka Leonberg w Badenii-Wirtembergii
• Cel hodowlany: stworzenie psa przypominającego lwa z herbu miasta – symbolu wielkości i szlachetności
• Pierwsze mioty: zarejestrowane w 1846 roku, powszechnie uznawane za datę powstania rasy
• Rasy użyte w hodowli: samice Landseer Newfoundland krzyżowane z samcami bernardyna (typ “barry” ze szwajcarskich psów z Hospicjum Świętego Bernarda), później dodano pirenejskie psy górskie

Kluczowe momenty w historii:

• Lata 30.–40. XIX wieku: Essig przez cztery pokolenia krzyżował nowofundlandy z bernardynami, następnie wprowadził pirenejskie psy górskie
• 1846: pierwsze oficjalne mioty leonbergerów
• 1895: Albert Kull stworzył pierwszy oficjalny wzorzec rasy
• 1996: zatwierdzenie standardu przez FCI (Fédération Cynologique Internationale)

Essig był nie tylko hodowcą, ale przede wszystkim bystrym sprzedawcą – w szczytowym okresie sprzedawał ponad 300 psów rocznie, dystrybuując je do Japonii, Rosji i Stanów Zjednoczonych. Leonbergery trafiały na dwory europejskiej arystokracji.

Załamanie i odbudowa:

• I i II wojna światowa drastycznie zredukowały populację do kilkunastu osobników
• Powojenna odbudowa rasy w Niemczech przez Deutsche Club für Leonberger Hunde
• W Polsce: pierwsze psy przed II wojną światową, ponowne sprowadzenie w 1985 roku i stopniowy rozwój hodowli

Współcześnie hodowla koncentruje się na zachowaniu zrównoważonego charakteru, dobrego zdrowia i typowego “lwiego” wyglądu. Leonberger coraz częściej pełni rolę psa terapeutycznego i ratowniczego.

Wygląd leonbergera

Jak wyglądają leonbergery? To psy o harmonijnej, muskularnej sylwetce, która mimo imponujących rozmiarów nie sprawia wrażenia ociężałej. Mocny kościec i płynny, wydajny ruch zdradzają pochodzenie od psów pracujących w terenie górskim.

Budowa głowy:

• Proporcjonalna do ciała, z wyraźnym stopem
• Mocna kufa, czarny nos, przylegające wargi
• Wyraz pyska spokojny i przyjazny
• Średnie, owalne oczy w ciemnym odcieniu brązu
• Uszy średniej wielkości, trójkątne, opadające i przylegające do policzków

Charakterystyka szaty:

• Długi włos okrywowy, prosty lub lekko falowany
• Obfita kryza (grzywa) szczególnie u samców
• Portki na tylnych kończynach
• Bogato owłosiony ogon po spodniej stronie ogona
• Podszerstek gęsty i miękki

Umaszczenie:

• Podstawowe kolory: lwi żółty, rudy, rudobrązowy, piaskowy, kremowy
• Dopuszczalne rozjaśnienia podstawowego koloru na dolnych partiach ciała
• Wyraźna czarna maska obejmująca pysk i okolice oczu
• Dopuszczalne białe włosy na klatce piersiowej i końcach łap (niewielkie znaczenia)
• Dopuszczalne ciemne końcówki włosa na całym ciele

Różnice między płciami:

• Samce wyraźnie masywniejsze, z bujniejszą kryzą
• Z kolei samice nieco lżejsze, bardziej eleganckie w ruchu
• Obie płcie zachowują ten sam typ i proporcje

Charakter i zachowanie leonbergera

Leonberger to pies o wyjątkowo zrównoważonym temperamencie – spokojny, opanowany i pewny siebie. Nie wykazuje skłonności do nieuzasadnionej agresji ani lękliwości, co czyni go doskonałym towarzyszem dla rodzin.

Kluczowe cechy charakteru:

• Silne przywiązanie do swojej rodziny – najchętniej spędza czas blisko opiekunów
• Źle znosi samotność i długotrwałą izolację
• Nie nadaje się jako pies “do kojca” trzymany z dala od domowników
• Flegmatyczny, ale czujny i świadomy otoczenia

Relacje z dziećmi leonberger:

• Łagodny i cierpliwy, zwykle bardzo delikatny
• Ze względu na gabaryty konieczny jest nadzór dorosłych
• Dzieci powinny być uczone prawidłowego kontaktu z psem
• Może być doskonałym towarzyszem zabaw starszych dzieci

Stosunek do obcych:

• Zazwyczaj obojętny lub powściągliwie przyjazny
• W razie realnego zagrożenia potrafi zdecydowanie bronić rodziny i terenu
• Nie jest nadmiernie podejrzliwy ani szczekliwy

Relacje z innymi zwierzętami:

• Przy prawidłowej socjalizacji zazwyczaj bezkonfliktowy z innymi psami
• Możliwa opiekuńcza postawa wobec mniejszych zwierząt domowych
• Nadzór wskazany ze względu na siłę psa
• Stosunki z innymi zwierzętami zależą od indywidualnego charakteru i socjalizacji

Inteligencja i uczenie się:

• Psy rasy leonberger szybko się uczą, ale bywają uparte
• Wymagają spokojnego, konsekwentnego przewodnika
• Źle reagują na krzyk i twarde metody szkolenia
• Potrzebują motywacji i pozytywnego wzmocnienia

Aktywność, potrzeba ruchu i zajęć

Leonberger nie jest psem maratończykiem, ale potrzebuje regularnej aktywności fizycznej i zajęcia umysłowego. Odpowiednia dawka ruchu jest kluczowa dla jego zdrowia fizycznego i psychicznego.

Zalecany poziom aktywności:

• 2–3 dłuższe spacery dziennie (minimum 1–2 godziny łącznie)
• Możliwość swobodnego chodzenia poza miastem, dogtrekking
• Unikać intensywnych biegów przy rowerze – zbyt obciążające dla stawów
• Regularne spacery w umiarkowanym tempie zamiast krótkich, intensywnych wysiłków

Zamiłowanie do wody:

• Leonbergery zwykle chętnie pływają
• Pływanie to doskonała forma aktywności bez nadmiernego obciążania stawów
• Idealne na świeżym powietrzu latem
• Po pływaniu konieczne dokładne osuszenie sierści

Zalecane sporty i zajęcia:

• Tropienie amatorskie i nosework
• Proste ćwiczenia posłuszeństwa
• Praca w charakterze psa terapeutycznego
• Wizyty w domach opieki jako pies odwiedzający
• Długie spacery i wędrówki terenowe

Ochrona młodych psów (do ok. 18 miesiąca):

• Unikać skoków i biegów po schodach
• Ograniczyć intensywny jogging
• Chronić rozwijający się układ kostno-stawowy
• Krótsze, ale częstsze spacery

Aktywność umysłowa:

• Zabawki węchowe i maty węchowe
• Nauka prostych sztuczek
• Gry interaktywne z opiekunem
• Zapobiega nudzie i zachowaniom destrukcyjnym

Wychowanie i szkolenie leonbergera

Mimo łagodnego usposobienia, wychowanie leonberger wymaga przemyślanego podejścia. Dorosły pies tej rasy ma znaczną siłę fizyczną, dlatego fundamenty posłuszeństwa należy budować od szczenięctwa.

Wczesna socjalizacja (od 8. tygodnia życia):

• Planowe oswajanie z różnymi ludźmi i psami
• Kontakt z miastem, ruchem ulicznym, środkami transportu
• Poznawanie różnych powierzchni i środowisk
• Pozytywne doświadczenia z innymi psami i zwierzętami

Podstawowe posłuszeństwo:

• Nauka przywołania – kluczowa dla bezpieczeństwa
• Chodzenie na luźnej smyczy bez ciągnięcia
• Komenda “zostaw” – niezbędna przy tak dużym psie
• Rozpoczynać jak najwcześniej, zanim pies urośnie

Zalecane metody szkolenia:

• Pozytywne wzmocnienie (smakołyki, pochwały, zabawa)
• Konsekwencja bez krzyku i przemocy
• Krótkie, urozmaicone sesje treningowe (10–15 minut)
• Cierpliwość i spokój opiekuna

Radzenie sobie z uporem:

• Opiekun musi być spokojny i zdecydowany
• Konsekwentne egzekwowanie zasad domowych
• Jasne granice (np. zakaz skakania, wchodzenia na kanapę)
• Nigdy nie stosować siły fizycznej

Zajęcia w psiej szkole:

• Klasy psiego przedszkola dla szczeniąt
• Kursy podstawowego posłuszeństwa
• Możliwość nauki pracy z dużym, wrażliwym molosem
• Socjalizacja z innymi psami w kontrolowanych warunkach

Zaawansowane możliwości:

• Kursy ratownictwa wodnego (dla psów o odpowiednim charakterze)
• Szkolenie w tropienia
• Zajęcia dogoterapeutyczne
• Egzaminy posłuszeństwa

Pielęgnacja leonbergera

Jego sierść to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów wyglądu, ale wymaga regularnej pielęgnacji. Dwuwarstwowa, długa szata z gęstym podszerstkiem potrzebuje systematycznej uwagi, by zachować zdrowy i piękny wygląd.

Podstawowe zasady pielęgnacji sierści:

• Czesanie minimum 2–3 razy w tygodniu
• W okresie linienia (wiosna i jesień) nawet codziennie
• Regularne czesanie zapobiega powstawaniu kołtunów
• Używać szczotki z długimi zębami i puhodera

Miejsca szczególnie narażone na filcowanie:

• Za uszami
• W pachach i pachwinach
• Na ogonie i portkach tylnych kończyn
• Wymagają delikatnego, regularnego szczotkowania
• Należy upewnić się, że rozczesujemy do samej skóry

Kąpiel:

• W razie potrzeby, zazwyczaj kilka razy w roku
• Szampony dla psów długowłosych
• Po kąpieli dokładne suszenie (również po pływaniu)
• Unikać pozostawiania wilgotnej sierści – ryzyko problemów skórnych

Regularnego szczotkowania wymaga również:

• Kontrola uszu (szczególnie po kąpielach i pływaniu)
• Przycinanie pazurów co 2–4 tygodnie
• Pielęgnacja zębów (gryzaki dentystyczne, szczotkowanie)
• Sprawdzanie skóry pod gęstą sierścią
• Usunąć martwy włos podczas regularnych sesji pielęgnacyjnych

Przyzwyczajanie do pielęgnacji:

• Rozpoczynać już jako szczenię
• Spokojnie, z nagrodami za cierpliwość
• Dorosły olbrzym powinien bez problemu znosić czesanie i kąpiel
• Pozytywne skojarzenia z zabiegami pielęgnacyjnymi

Żywienie leonbergera

Prawidłowa dieta leonbergera jest fundamentem zdrowia stawów i serca tej dużej rasy. Odpowiednio zbilansowane żywienie leonbergera wspiera prawidłowy rozwój, utrzymuje optymalną wagę i może przedłużyć życie psa.

Podstawa żywienia:

• Pełnoporcjowa karma dla psów dużych/olbrzymich ras
• Dostosowana do wieku (szczenię, dorosły, senior)
• Mokra, sucha lub mieszana
• Alternatywnie: dobrze zbilansowana dieta BARF (pod nadzorem specjalisty)
• Jego dieta powinna zawierać wszystkie niezbędne składniki odżywcze

Żywienie szczeniąt:

• Wolne, kontrolowane tempo wzrostu
• Unikanie przekarmiania i nadmiaru wapnia
• 3–4 mniejsze posiłki dziennie w pierwszych miesiącach
• Karma dla szczeniąt ras olbrzymich (nie uniwersalna)

Zapobieganie nadwadze:

• Ważenie porcji zgodnie z zaleceniami producenta
• Ograniczanie przysmaków (maks. 10% dziennej dawki energetycznej)
• Regularna kontrola sylwetki (widoczna talia, wyczuwalne żebra)
• Odpowiednią dietę dostosować do poziomu aktywności

Profilaktyka skrętu żołądka:

• Podział dziennej porcji na 2–3 posiłki
• Spokój po jedzeniu (brak intensywnego ruchu przez min. 1–2 godziny)
• Unikać karmienia bezpośrednio przed i po wysiłku
• Miska na podwyższeniu (opinie specjalistów są podzielone)

Suplementacja (po konsultacji z weterynarzem):

• Preparaty na stawy (glukozamina, chondroityna)
• Kwasy omega-3 dla zdrowia stawów i sierści
• Dodatki poprawiające kondycję skóry i sierści
• Nie suplementować bez wskazań lekarskich

Nawodnienie:

• Stały dostęp do świeżej wody
• Szczególna uwaga latem i po wysiłku
• Monitorować, by pies nie wypijał ogromnych ilości tuż po posiłku

Zdrowie leonbergera i typowe problemy

Rasa leonberger jest generalnie odporna, ale jak większość olbrzymów ma predyspozycje do określonych schorzeń. Świadomość potencjalnych problemów zdrowotnych pozwala na wczesną profilaktykę i szybką reakcję.

Choroby ortopedyczne:

• Dysplazja stawów biodrowych (HD) – jedna z najczęstszych dolegliwości
• Dysplazję stawów łokciowych (ED) – również częsta
• Młodzieńcze zapalenie kości – dotyczy rosnących psów
• Profilaktyka: badania rodziców (RTG), kontrola masy ciała, rozsądny ruch u młodych psów

Choroby serca:

• Kardiomiopatia rozstrzeniowa – szczególnie u starszych psów
• Zalecane regularne badania kardiologiczne (USG serca, EKG)
• Wczesne wykrycie pozwala na wdrożenie leczenia
• Badania szczególnie ważne u psów powyżej 5. roku życia

Skręt i rozszerzenie żołądka:

• Poważne, życiowo zagrażające schorzenie dużych ras
• Objawy alarmowe: ból brzucha, bezskuteczne próby wymiotne, niepokój, powiększony brzuch
• Konieczna natychmiastowa interwencja weterynaryjna – liczy się każda minuta!

Inne potencjalne problemy zdrowotne:

• Nowotwory kości (osteosarcoma)
• Polineuropatia (choroba neurologiczna charakterystyczna dla rasy)
• Wady ustawienia powiek: entropium, ektropium
• Postępujący zanik siatkówki (PRA)
• Niedoczynność tarczycy

Profilaktyka i regularne wizyty:

• Coroczne badania kontrolne u weterynarza
• Badania krwi i moczu u psów starszych
• Aktualny plan szczepień
• Regularne odrobaczanie
• Ochrona przeciw kleszczom i pchłom

Długość życia:

• Średnio 8–9 lat
• Przy odpowiedniej diecie, ruchu i opiece część leonbergerów dożywa 11–12 lat
• Pojedyncze osobniki cieszące się dobrym zdrowiem osiągają nawet 13 lat

Leonberger jako pies rodzinny

Rasa bywa nazywana “łagodnym olbrzymem” – i to określenie doskonale oddaje jej charakter. Leonberger to pies, który najlepiej czuje się w centrum życia rodzinnego, otoczony bliskimi mu ludźmi.

Życie z dziećmi:

• Zwykle bardzo delikatny i cierpliwy
• Chętny do wspólnych zabaw i spacerów
• Wymaga nauki zasad po obu stronach (dziecko i pies)
• Nadzór dorosłych przy małych dzieciach – ze względu na rozmiar psa
• Może być doskonałym towarzyszem wzrastania

Relacje z innymi zwierzętami:

• Przy dobrej socjalizacji zwykle bezkonfliktowe
• Dorosły samiec może być bardziej dominujący wobec innych dużych samców
• Z mniejszymi zwierzętami często opiekuńczy
• Każde wprowadzenie nowego zwierzęcia wymaga kontroli i cierpliwości

Idealne warunki mieszkaniowe:

• Dom z ogrodem – najlepsza opcja
• Miejsce na swobodne poruszanie się między spacerami
• Mieszkanie w bloku możliwe, ale wymaga:
  • Zapewnienia odpowiedniej dawki spacerów
  • Akceptacji dużego psa w ograniczonej przestrzeni
  • Wygodnego transportu (schody, winda)

Samotność – poważny problem:

• Leonberger źle znosi długie godziny samotności
• Pies pozostawiany codziennie sam może rozwinąć lęk separacyjny
• Objawy: niszczenie, wycie, nieczystość
• Nie nadaje się dla osób pracujących pełnoetatowo poza domem bez możliwości opieki

Rola stróżująca:

• Nie sprawdzi się jako “alarmujący stróż na łańcuchu”
• Psy stróżujące tej rasy działają przez spokojną obserwację
• Odstraszający wygląd to pierwszy poziom ochrony
• Zdecydowana reakcja tylko w sytuacjach realnego zagrożenia

Jeśli rozważasz, jakie inne rasy psów najlepiej sprawdzają się jako psy stróżujące, warto porównać ich cechy z leonbergerem, aby dobrać idealnego opiekuna domu lub posesji.

Ile kosztuje leonberger i utrzymanie psa tej rasy?

Zakup szczeniaka to tylko początek – utrzymanie psa rasy leonberger wiąże się z regularnymi, niemałymi wydatkami. Przed podjęciem decyzji warto dokładnie oszacować swoje możliwości finansowe.

Koszt zakupu szczeniaka:

• Legalna hodowla zrzeszona w ZKwP/FCI: około 4000–8000 zł
• Cena zależy od renomy hodowli, skojarzenia, planów wystawowo-hodowlanych
• Droższe szczenięta zwykle pochodzą od rodziców z badaniami zdrowotnymi i tytułami

Miesięczne koszty utrzymania: | Kategoria | Szacunkowy koszt miesięczny | |———–|—————————-| | Karma wysokiej jakości | 300–600 zł | | Środki przeciwpasożytnicze | 50–100 zł | | Wizyty weterynaryjne (uśrednione) | 50–150 zł | | Ubezpieczenie OC | 20–50 zł | | Łącznie | 420–900 zł |

Koszty jednorazowe i dodatkowe:

• Akcesoria w odpowiednim rozmiarze (legowisko XL, mocne smycze, szelki): 500–1500 zł
• Klatka transportowa lub mata do samochodu: 300–800 zł
• Pielęgnacja u groomera (opcjonalnie): 150–300 zł za wizytę
• Szkolenie w profesjonalnej szkole: 50–150 zł za zajęcia

Potencjalne wydatki na leczenie:

• RTG bioder i łokci: 300–600 zł
• Badania kardiologiczne (USG, EKG): 300–500 zł
• Operacja skrętu żołądka: 3000–8000 zł lub więcej
• Leczenie dysplazji (zachowawcze lub operacyjne): 1000–15000 zł

Podsumowanie leonberger – koszty: Dobrostan zwierząt tej rasy wymaga znacznych nakładów finansowych. Przed zakupem należy upewnić się, że stać nas nie tylko na szczenię, ale również na wieloletnie utrzymanie i potencjalne leczenie.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o leonbergera

Czy leonberger nadaje się do mieszkania w bloku?

Fizycznie jest to możliwe, jeśli w budynku nie ma przeciwwskazań regulaminowych dotyczących trzymania dużych psów. Wymaga to jednak zapewnienia czworonogi kilku dłuższych spacerów dziennie i akceptacji dużych gabarytów w ograniczonej przestrzeni. Winda jest praktycznie niezbędna – noszenie 50-kilogramowego psa po schodach w przypadku choroby lub starości jest niemal niemożliwe. Dla większości leonbergerów znacznie wygodniejszy jest dom z ogrodem, który umożliwia swobodne poruszanie się między spacerami.

Czy leonberger dużo szczeka?

Typowy leonberger nie jest rasą nadmiernie hałaśliwą. Szczeka zwykle wtedy, gdy chce ostrzec opiekuna o czymś nietypowym lub zwrócić jego uwagę. Spokojnym charakterem wyróżnia się na tle wielu innych ras stróżujących. Niepokojące, ciągłe szczekanie częściej wynika z nudy, lęku separacyjnego lub braku prawidłowej socjalizacji niż z wrodzonych cech rasy. Jeśli Twój leonberger nagle zaczyna więcej szczekać, warto przeanalizować, czy nie zmieniło się coś w jego otoczeniu lub rutynie.

Od jakiego wieku dzieci mogą mieć kontakt z leonbergerem?

Leonberger może mieszkać z bardzo małymi dziećmi, jeśli dorośli zawsze nadzorują ich interakcje. Ten pies o łagodnym usposobieniu jest zazwyczaj bardzo cierpliwy, ale jego rozmiar sprawia, że nawet nieświadome machnięcie ogonem może przewrócić malucha. To opiekun odpowiada za bezpieczeństwo – zarówno dziecka, jak i psa – oraz za wprowadzenie jasnych zasad (np. brak ciągnięcia za długiej sierści, spokój przy śpiącym psie, zakaz zabierania jedzenia).

Czy leonberger linieje przez cały rok?

Rasa linieje umiarkowanie przez cały rok, co oznacza, że martwy włos będzie obecny w domu regularnie. Jednak dwa razy w roku (zwykle wiosną i jesienią) występuje bardzo intensywne linienie związane ze zrzucaniem podszerstka – w tych okresach sierść wypada naprawdę obficie. Regularne czesanie (codziennie w okresie linienia) pomaga kontrolować sytuację, ale osoby uczulone na sierść lub nieakceptujące włosów na ubraniach i meblach powinny rozważyć inną rasę.

Czy leonberger może być pierwszym psem w życiu opiekuna?

Jest to możliwe, jeśli przyszły opiekun jest dobrze przygotowany teoretycznie, ma odpowiednio dużo czasu na szkolenie i wychowanie, oraz jest gotów skorzystać z pomocy profesjonalnego szkoleniowca. Niemiecka rodzina, która stworzyła tę rasę, projektowała ją jako psa towarzyszącego, nie wymagającego specjalistycznych umiejętności treserskich. Jednak ze względu na rozmiar i siłę psa osoba całkowicie niedoświadczona powinna poważnie rozważyć udział w zorganizowanych kursach szczenięcych i konsultacje z behawiorystą już na początku wspólnej drogi.